Οστεοαρθρίτιδα γόνατος

Γράφει ο Ορθοπεδικός Ιατρός Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Τι είναι -τρόποι αντιμετώπισης

Η οστεοαρθρίτιδα είναι η πιο κοινή αρθροπάθεια με το 90% του πληθυσμού να εμφανίζει τις χαρακτηριστικές ακτινολογικές αλλοιώσεις στις αρθρώσεις που υποστηρίζουν το βάρος του σώματος ήδη από την ηλικία των 40 ετών. Μπορεί να πλήξει οποιαδήποτε σχεδόν άρθρωση αλλά συμβαίνει κυρίως σε αυτές που καταπονούνται όπως των δακτύλων και αυτές που δέχονται μεγάλες πιέσεις, όπως τα γόνατα και τα ισχία οδηγώντας συχνά σε ποικίλου βαθμού αναπηρία.

Η οστεοαρθρίτιδα χαρακτηρίζεται από την βαθμιαία φθορά του αρθρικού χόνδρου και την αντιδραστική ανάπτυξη νέου οστού με την μορφή των οστεοφύτων, δηλαδή μικρών οστέινων προεκτάσεων (τα περίφημα «άλατα»). Ο αρθρικός υμένας αντιδρά σε αυτήν κατάσταση παράγοντας περισσότερο αρθρικό υγρό με αποτέλεσμα την παρουσία οιδήματος.

Η όλη διαδικασία ξεκινάει σε σχετικά μικρή ηλικία αλλά επιβαρύνεται με το πέρασμα του χρόνου, με αποτέλεσμα τα συμπτώματα να εμφανίζονται περίπου στην ηλικία των 50-55 ετών. Ορισμένες φορές οι αλλοιώσεις εξελίσσονται και είναι τελικά τόσο εκτεταμένες ώστε να παραμορφώνεται η άρθρωση.

Αν και η πλειονότητα των ατόμων εμφανίζουν ακτινολογικές αλλοιώσεις στα γόνατα συμβατά με οστεοαρθρίτιδα με την πάροδο της ηλικίας, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι θα εμφανίσουν συμπτωματική νόσο. Υπάρχουν μια σειρά παραγόντων που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας στα γόνατα:

Κληρονομικοί παράγοντες, το φύλο, το αυξημένο βάρος, η υπερβολική επιβάρυνση, τραυματισμοί της άρθρωσης μπορούν να οδηγήσουν μετέπειτα στην εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται κατάγματα των οστών της άρθρωσης και κακώσεις μηνίσκων. Η αρθροσκοπική αφαίρεση ενός ρηχθέντος μηνίσκου αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες ανάπτυξης αρθρίτιδας.

Το προεξάρχον σύμπτωμα της οστεοαρθρίτιδας στα γόνατα είναι ο πόνος στην άρθρωση ο οποίος επιδεινώνεται με την καταπόνηση και ανακουφίζεται με την ξεκούραση, εκτός από τις βαρύτερες περιπτώσεις. Επιπλέον, συχνά εμφανίζεται δυσκαμψία, η οποία όμως δεν διαρκεί πολύ.

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα συμπτώματα αυτά δεν είναι διαρκή ούτε έχουν την ίδια βαρύτητα και εξέλιξη σε όλους τους πάσχοντες αφού άλλοι εμφανίζουν στασιμότητα και άλλοι διαρκής επιδείνωση.

Ο ορθοπεδικός ιατρός θα θέσει τη διάγνωση με βάση τα ανωτέρω και την κλινική εξέταση. Οι απλές ακτινογραφίες βοηθούν στην επιβεβαίωση της διάγνωσης καθώς διακρίνεται η μείωση του μεσοδιαστήματος μεταξύ των οστών εξαιτίας της καταστροφής των χόνδρων καθώς και η τυχόν παρουσία οστεοφύτων. Οι εξετάσεις αίματος χρησιμεύουν στον αποκλεισμό αυτοάνοσης αρθρίτιδας.

στην καθημερινότητά του. Μετά την επέμβαση η κινητικότητα βελτιώνεται αν και δεν αποκαθίσταται πλήρως, αλλά συνήθως ο πόνος αντιμετωπίζεται επιτυχώς. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις δεν έχουν θέση στην θεραπευτική της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος.

Μια επίσκεψη στο ορθοπεδικό ιατρό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Γιατί πρέπει να πάμε τα παιδιά στον ορθοπεδικό ιατρό

Άρθρο του Ορθοπεδικού Ιατρού Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Σωστή ενημέρωση και πρόληψη

Η υγεία των παιδιών έχει μεγάλη σημασία και οι γονείς θα πρέπει να φροντίσουν άμεσα για τη διαφύλαξή της σε όλα τα δυνατά επίπεδα. Kαθένας γονιός οφείλει να μεριμνήσει και προσωπικά για την αρτιμέλεια του/των παιδιού-ών του, ώστε να αποφευχθούν τυχόν μελλοντικές δυσάρεστες συνέπειες. Άλλωστε η πρόληψη είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμμαχος.

Τα απαραίτητα εμβόλια, τα γεύματα τους στο σχολείο και το σπίτι καθώς και η παρατήρηση για μυοσκελετικά προβλήματα είναι επιβεβλημένα. Πολλές φορές επισκέπτονται το ιατρείο μου δεκαοκτάχρονα παιδιά με προβλήματα τα οποία μπορούσαν να αποφευχθούν εάν οι γονείς επισκέπτονταν έγκαιρα έναν ορθοπεδικό ιατρό. Στο εξωτερικό τα παιδιά εξετάζονται από νεογνά από ορθοπεδικούς ιατρούς προλαμβάνοντας πολλές φορές δυσάρεστες εξελίξεις.

Μερικές από τις πιο συχνά εμφανιζόμενες νόσους μεταξύ των νηπίων και μαθητών είναι εκείνες που αφορούν το μυοσκελετικό σύστημα. Στην πλειονότητα των περιπτώσεων οι συγκεκριμένες παθήσεις είναι αποτέλεσμα παλαιότερης αμέλειας, συνήθως από την πλευρά των γονέων, και η εξέλιξή τους επηρεάζει άμεσα τη σωματική ανάπτυξη των παιδιών. Το πιο γνωστό πρόβλημα είναι η σκολίωση. Πρόκειται για την παραμόρφωση της σπονδυλικής στήλης, η οποία εξαναγκάζεται σε κλίση προς τα δεξιά ή προς τα αριστερά. Σε πολλές περιπτώσεις η σκολίωση δεν είναι ορατή από το άπειρο μάτι ενός μη-ειδικού, κατά συνέπεια η εξέταση από τον αρμόδιο ορθοπαιδικό είναι λίαν απαραίτητη. Δυο άλλα συνήθη προβλήματα είναι η ύπαρξη ραιβοποδίας ή βλαισοποδίας. Πρόκειται για δύο νοσήματα που χαρακτηρίζονται στην περίπτωση της ραιβοποδίας από κλίση των ποδιών προς τα μέσα (από τα γόνατα και κάτω) και στην περίπτωση της βλαισοποδίας από κλίση προς τα έξω. Συνήθως οι εν λόγω ορθοπεδικές παθήσεις έχουν γενετική προδιάθεση αλλά η κατάστασή τους μπορεί να επιδεινωθεί αν για τον οποιονδήποτε λόγο το άτομο βαδίζει ή στέκεται με λανθασμένο τρόπο. Αν, επομένως, παρατηρήσετε κάποιο από τα παραπάνω φαινόμενα στο σώμα των παιδιών σας, μην αμελήσετε σε καμία περίπτωση να επισκεφθείτε έναν ειδικό και να ακολουθήσετε κατά γράμμα τις οδηγίες του. Βεβαίως, φροντίστε να ενημερώσετε εγκαίρως τόσο το διευθυντή του σχολείου, όσο και τον καθηγητή Φυσικής Αγωγής. Οι χειρουργικές επεμβάσεις σε παιδιά είναι από τα πλέον δυσάρεστα που ένας γονιός έχει να αντιμετωπίσει. Όμως η έγκαιρη διάγνωση ενός προβλήματος και η χειρουργική αντιμετώπισή του, βοηθάει στο να αποφευχθούν χειρότερες καταστάσεις στο μέλλον. Γι’ αυτό και ο ιατρός καλείται να αντιμετωπίζει την κάθε περίπτωση με ανθρωπιά, συμβάλλοντας στην ίαση του παιδιού και στην ψυχολογική υποστήριξη του γονιού.

Τα παιδιά που έχουν μεγαλύτερο βάρος από το «φυσιολογικό» (όχι απαραίτητα υπερβολικό βάρος) παρουσιάζουν πολύ συχνά κατάγματα, καθώς και προβλήματα στο μυοσκελετικό τους σύστημα. Συνήθως διαμαρτύρονται για μυοσκελετικούς πόνους (πόνο στα γόνατα, οσφυαλγία).

Τα υπέρβαρα παιδιά παρουσιάζουν περιορισμένη κινητικότητα σε σχέση με τα παιδιά με φυσιολογικό βάρος (αυτό αυξάνει την παχυσαρκία και εμμέσως τον κίνδυνο εμφάνισης κατάγματος).

Αν θέλουμε να αναλύσουμε τον κίνδυνο κατάγματος στα υπέρβαρα παιδιά, εκτός από τα αυξημένα φορτία στον σκελετό τους από τον λιπώδη ιστό και τη χαμηλή προστασία από τον μυϊκό ιστό, τα υπέρβαρα παιδιά παρουσιάζουν και διαταραχές στην ισορροπία τους. Συνακόλουθα, αυξάνεται ο κίνδυνος για κάταγμα κατά τη διάρκεια των καθημερινών τους δραστηριοτήτων.

Εμφανίζονται πιο συχνά διαταραχές του άξονα και της ευθυγράμμισης των κάτω άκρων (γόνατα περισσότερο βλαισά ή ραιβά, όπου τα δύο κάτω άκρα ενωμένα σχηματίζουν «Χ» ή «Ο», αντίστοιχα). Μερικές ορθοπεδικές παθήσεις που εμφανίζονται στην παιδική ηλικία (π.χ., η αρκετά σπάνια ολίσθηση της μηριαίας κεφαλής) οφείλονται κατά κύριο λόγο στο αυξημένο σωματικό βάρος.  

Πολύ σημαντική γι' αυτά είναι η ενθάρρυνση για φυσική δραστηριότητα, όπως είναι το ποδήλατο και το κολύμπι, που θα «διαρρήξουν» τον φαύλο κύκλο της παχυσαρκίας και, ταυτόχρονα, δεν θα «υπερφορτίσουν» τις αρθρώσεις τους, επιτείνοντας έτσι τα πιθανά προβλήματά τους από το μυοσκελετικό σύστημα.

Η πρόληψη είναι πάντοτε ο καλύτερος σύμμαχος και πολλές φορές μια επίσκεψη στον ορθοπεδικό δίνει την λύση στο πρόβλημα.

Μύθοι και αλήθειες για την οστεοπόρωση

Άρθρο του Ορθοπεδικού Ιατρού Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Μύθοι και αλήθειες για την οστεοπόρωση

Τι πρέπει να γνωρίζουμε

Τριπλασιάστηκε η συχνότητα της οστεοπόρωσης στην Ελλάδα τα τελευταία τριάντα χρόνια, όπως δείχνει μακροχρόνια πανεπιστημιακή έρευνα. Η ανεύρεση των αιτίων πρόκλησης της οστικής απώλειας, με αποτέλεσμα την οστεοπόρωση, έχει μεγάλο πρακτικό ενδιαφέρον για τους επιστήμονες. Νέα φάρμακα έχουν ήδη δρομολογηθεί με βάση τις νέες ανακαλύψεις και περισσότερα βρίσκονται στο στάδιο της εργαστηριακής και κλινικής έρευνας.

Τα αντισώματα

Η οστεοπρωτογερίνη και η σκληροστεΐνη είναι οι σπουδαιότεροι υποδοχείς αντισωμάτων, που ρυθμίζουν την επιθετικότητα των οστεοκλαστών (των κυττάρων που αποδομούν τον σκελετό) και την παραγωγικότητα των οστεοβλαστών (των κυττάρων που συνθέτουν νέο κόκαλο). Μετά την εμμηνόπαυση, η παραγωγή της οστεοπρωτογερίνης μειώνεται σημαντικά. Η χορήγηση των αντιοστεοπορωτικών φαρμάκων φαίνεται ότι δρα κυρίως μέσω της αύξησης παραγωγής της οστεοπρωτογερίνης. Πρόσφατα έχει χρησιμοποιηθεί και τεχνητό αντίσωμα παρόμοιο με την οστεοπρωτογερίνη, που μπορεί να δοθεί φαρμακευτικά. Η σκληροστεΐνη, που είναι ένας υποδοχέας που ρυθμίζει τη δράση των οστεοβλαστών, φαίνεται ότι θα έχει επίσης θεραπευτική εφαρμογή.

Ο ήλιος δεν καλύπτει τις ανάγκες μας σε βιταμίνη D

«Η δυνατότητα επαρκούς σύνθεσης της ενεργής βιταμίνης D από το δέρμα μέσω της ηλιακής ακτινοβολίας δεν είναι αρκετή σε όλη την Ευρώπη, συμπεριλαμβανόμενης και της Ελλάδας. Η σύνθεση της βιταμίνης D από το δέρμα μέσω της ηλιακής ακτινοβολίας δεν έχει μόνο σχέση με τη διάρκεια ηλιοφάνειας σε μία χώρα, αλλά και από την παράλληλο που βρίσκεται η χώρα αυτή.

Όλες οι ευρωπαϊκές χώρες συμπεριλαμβανομένων και των μεσογειακών βρίσκονται υψηλότερα από την 37η παράλληλο, πράγμα που επιτρέπει ωφέλιμη έκθεση στον ήλιο για τη σύνθεση της βιταμίνης D μόνο για λίγη ώρα, περίπου το μεσημέρι.

 «Εχθρός» της βιταμίνης D η ρύπανση

Η μόλυνση της ατμόσφαιρας και η τρύπα του όζοντος φαίνεται ότι επιδρούν αρνητικά στη σύνθεση της βιταμίνης D. Οι άνθρωποι που ζουν στην πόλη έχουν μειωμένα επίπεδα ενεργής βιταμίνης D, άσχετα με την ώρα που εκτίθενται στον ήλιο. Το εύρημα αυτό έχει επιβεβαιωθεί και σε άλλες χώρες, συμπεριλαμβανόμενης και της Ελλάδας.

Αναντικατάστατο το γάλα

Η πρόσληψη του ασβεστίου με τη μορφή γάλακτος βρέθηκε ότι βοηθά περισσότερο στην απόκτηση υψηλής κορυφαίας οστικής μάζας σε νεαρές έφηβες. Είναι γνωστή η μεγάλη σημασία της υψηλής πρόσληψης ασβεστίου σε κορίτσια που βρίσκονται στα πρώτα χρόνια της εφηβείας, αμέσως μετά την εμμηναρχή. Μία πολύ συνηθισμένη ερώτηση στους γιατρούς είναι εάν άλλες πηγές ασβεστίου (π.χ. τυρί, γιαούρτι, παγωτά ή άλλες μη γαλακτοκομικές τροφές) μπορούν να αναπληρώσουν την έλλειψη γάλακτος. Φαίνεται λοιπόν ότι η πρόσληψη γάλακτος στην εφηβική ζωή είναι πολύ σημαντική και δεν μπορεί να αναπληρωθεί από άλλες πηγές ασβεστίου.

Η οστική απώλεια δεν διαρκεί μόνο τα πρώτα χρόνια μετά την εμμηνόπαυση

Για πολλά χρόνια επικρατούσε η εντύπωση ότι περίοδος μετά την εμμηνόπαυση (5-10 χρόνια) χαρακτηρίζεται από αυξημένο ρυθμό οστικής απώλειας και ότι μετά την πάροδο μιας δεκαετίας η μακρόχρονη προσαρμογή στη στέρηση των οιστρογόνων οδηγεί σε σταθεροποίηση της οστικής μάζας. Η άποψη αυτή είχε άμεση εφαρμογή και στη στρατηγική της πρόληψης της οστεοπόρωσης.

Δυστυχώς, νεώτερες εργασίες βασισμένες σε πολύ ευαίσθητες τεχνικές έδειξαν ότι η ταχεία οστική απώλεια δεν είναι ένας αυτοπεριοριζόμενος μηχανισμός, αλλά συνεχίζεται σε όλη τη μετεμμηνοπαυσιακή ζωή. Το εύρημα αυτό, εάν συνδυαστεί με το γεγονός ότι η πρόοδος της ηλικίας είναι ο σπουδαιότερος παράγοντας κινδύνου εμφάνισης οστεοπορωτικών καταγμάτων, οδηγεί στο πρακτικό συμπέρασμα ότι η ανάγκη πρόληψης της οστεοπόρωσης διαρκεί για όλη τη ζωή της γυναίκας.

Η μέτρηση οστικής μάζας δεν σας εξασφαλίζει

Η μέτρηση της οστικής μάζας δεν αποτελεί ασφαλή τρόπο πρόγνωσης μελλοντικών οστεοπορωτικών καταγμάτων για την επόμενη δεκαετία, εάν δεν συνδυάζεται με παράγοντες κινδύνου που προκύπτουν από το ιατρικό ιστορικό.

Εδώ και χρόνια έχει επικρατήσει η άποψη ότι η απόφαση για την έναρξη θεραπείας οστεοπόρωσης εξαρτάται από τη μέτρηση της οστικής μάζας. Πιο συγκεκριμένα, η ανεύρεση ανθρώπων που αποκλίνουν από τον μέσο όρο της νεαρής ηλικίας περισσότερο από 2,5 φορές (το λεγόμενο Τ-σκορ) καθορίζει έως σήμερα το εάν έχουν οστεοπόρωση και επομένως εάν έχουν ανάγκη θεραπείας.

Οι συστηματικές ασκήσεις έκτασης του κορμού προλαβαίνουν την επιδείνωση της κύφωσης

Η σημασία της άσκησης στην πρόληψη της οστεοπόρωσης θεωρείται γενικά σπουδαία, αν και υπάρχει μεγάλη ασάφεια στις ιατρικές εργασίες εάν η άσκηση μόνη της αρκεί για να αντιμετωπίσει το νόσημα.

Εκτός από τον κίνδυνο οστεοπορωτικών καταγμάτων, η γυναίκα μετά την εμμηνόπαυση κινδυνεύει από την προοδευτική παραμόρφωση του σώματός της. 

Τα φάρμακα για το στομάχι και την κατάθλιψη αυξάνουν τον κίνδυνο

Η μακρόχρονη χορήγηση (για περισσότερα από 5-7 χρόνια) κοινών φαρμάκων, όπως είναι τα ομάδα φαίνεται ότι σχετίζονται με αυξημένη συχνότητα οστεοπόρωσης και οστεοπορωτικά κατάγματα.

Αναπτυξιακή δυσπλασία (Συγγενές εξάρθρημα του ισχίου)

Γράφει ο Ορθοπεδικός                                                             

Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Η αναπτυξιακή δυσπλασία του ισχίου, παλαιότερα γνωστή ως. συγγενές εξάρθρημα του ισχίου είναι η συχνότερη συγγενής (συγγενής σημαίνει ότι το παιδί γεννιέται με αυτή την ανωμαλία) ορθοπεδική ανωμαλία.
Είναι ιδιαίτερα συχνή στις Μεσογειακές χώρες όπως είναι η Κύπρος και η Ελλάδα. Τα κορίτσια προσβάλλονται πέντε φορές συχνότερα σε σχέση με τα αγόρια, το δε αριστερό ισχίο τρεις φορές συχνότερα σε σχέση με το δεξί.

Τι είναι η Αναπτυξιακή δυσπλασία (Συγγενές εξάρθρημα του ισχίου);Η κεφαλή του μηριαίου οστού δεν εφαρμόζει σωστά πάνω στα οστά της λεκάνης και έτσι πολύ εύκολα μπορεί το μηριαίο οστού να ξεφύγει από την άρθρωση του ισχίου. Δε ξέρουμε τι ακριβώς ευθύνεται για αυτή την ανωμαλία, αλλά πιθανό να φταίει η θέση του εμβρύου μέσα στη μήτρα, το φάσκιωμα (τυλίγουν σφικτά τα μωρά μέσα στο σεντόνι) των μωρών μετά τη γέννηση ή ακόμα και κάποια χαλαρότητα της ίδιας της άρθρωσης με αποτέλεσμα να μην συγκρατεί το μηριαίο οστού καλά στη θέση του.

Πώς γίνεται η διάγνωση και ποια η θεραπεία;
Η διάγνωση πρέπει να γίνεται έγκαιρα, γιατί μόνο τότε η αντιμετώπιση έχει ικανοποιητικά αποτελέσματα. Δυστυχώς δεν υπάρχει κανένα σύμπτωμα που να προειδοποιεί  τους γονείς. Ο μόνος υπεύθυνος για να διαγνώσει τη συγκεκριμένη πάθηση είναι ο ορθοπεδικός γιατρός ο οποίος θα  ζητήσει να γίνουν κάποιες ακτινογραφίες ή υπερηχογράφημα. Στα μικρά βρέφη η θεραπεία είναι σχετικά εύκολη. Τοποθετούνται, συνήθως, διπλά πανιά έτσι ώστε τα δυο πόδια να βρίσκονται σε απαγωγή. Σε σοβαρότερες περιπτώσεις μπορεί να τοποθετηθούν ειδικοί νάρθηκες. Αν η διάγνωση αργήσει, τότε πιθανό να χρειαστεί και χειρουργική επέμβαση. Μια επίσκεψη στον ορθοπεδικό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Περπάτημα στη μύτη του ποδιού- Πλατυποδία- Ραιβογονία- Ραιβό μετατάρσιο

Γράφει ο Ορθοπεδικός                                                             

Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Τι είναι τρόποι αντιμετώπισης

Περπάτημα στη μύτη του ποδιού- Πλατυποδία- Ραιβογονία- Ραιβό μετατάρσιο

Περπάτημα στη μύτη του ποδιού.

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στα μικρά παιδιά, ιδιαίτερα κατά το 2ον χρόνο της ζωής τους. Για τα παιδιά κάτω των 2 χρόνων ,που περιοδικά περπατούν στη μύτη των ποδιών τους και δεν έχουν άλλα προβλήματα δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας.
Τα παιδιά που περπατούν σχεδόν συνέχεια στη μύτη των ποδιών τους και συνεχίζουν και μετά την ηλικία των 2 χρόνων πρέπει να εξετασθούν για να αποκλεισθούν ορθοπεδικά ή νευρολογικά προβλήματα όπως είναι η εγκεφαλική παράλυση.

Πλατυποδία

Πλατυποδία είναι η αποπλάτυνση της πατούσας του ποδιού λόγω απουσίας της καμάρας του πέλματος. Η πλατυποδία είναι φυσιολογικό φαινόμενο στο βρέφος και διορθώνεται από μόνη της ενώ το παιδί μεγαλώνει. Στις περισσότερες φορές είναι φαινομενική και οφείλεται στο παχύ στρώμα υποδόριου λίπους που υπάρχει στη βρεφική ηλικία.
Η πλατυποδία συνήθως δεν προκαλεί ιδιαίτερα προβλήματα στα παιδιά. Στα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να προκαλεί πόνο. Ειδικά παπούτσια, πατάκια ή ειδικοί νάρθηκες δε χρειάζονται. Έχει τεκμηριωθεί ότι δε θεραπεύουν την πλατυποδία. Ένα παιδί με πλατυποδία έχει την ίδια αθλητική ικανότητα με τα άλλα παιδιά.

Ραιβογονία

Η ραιβογονία είναι συχνό ορθοπεδικό πρόβλημα και χαρακτηρίζεται από την ύπαρξη κενού μεταξύ των γονάτων. Τα πόδια δηλαδή του παιδιού δίνουν την εντύπωση "παρένθεσης". Συνήθως εμφανίζεται μόλις το παιδί αρχίσει να περπατά και εξαφανίζεται τον 3-4 χρόνο ζωής. Εάν η ραιβογονία είναι έντονη ή δε διορθωθεί μέχρι τα τρίτα γενέθλια του παιδιού, τότε πρέπει να εξεταστεί από το γιατρό για να αποκλειστούν παθολογικές καταστάσεις όπως είναι η ραχίτιδα.

Βλαισογονία

Η βλαισογονία είναι η αντίθετη κατάσταση της ραιβογονίας. Τα παιδιά με βλαισογονία έχουν γόνατα που ενώνονται εσωτερικά ενώ οι κνήμες αποκλίνουν προς τα έξω. Έτσι τα πόδια δίνουν την εικόνα ανεστραμμένων εισαγωγικών. Η βλαισογονία στα παιδιά ηλικίας 4 και 6 χρονών είναι μια φυσιολογική κατάσταση, η οποία συνήθως διορθώνεται από μόνη της μέχρι την ηλικία των 9 χρόνων. Μόνο σε βαριές περιπτώσεις χρειάζεται χειρουργική επέμβαση. Η βλαισογονία όμως μπορεί να παρουσιαστεί και σε παθολογικές καταστάσεις όπως είναι η εγκεφαλική παράλυση, για αυτό είναι ορθό να παίρνετε πάντα τη γνώμη του γιατρού σας για το πρόβλημα που απασχολεί το παιδί σας.

Ραιβό μετατάρσιο

Είναι η παρέκκλιση του άκρου ποδιού προς τα μέσα . Είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα του ποδιού στο βρέφος.
Αν το άκρο πόδι είναι εύκαμπτο και μπορεί εύκολα να επανέλθει στην κανονική του θέση, πιθανό να μη χρειαστεί καμιά θεραπεία. Σε αντίθετη περίπτωση το ραιβό μετατάρσιο αντιμετωπίζεται με διορθωτικούς γύψους. Αν δε διορθωθεί μέχρι την ηλικία των 2 χρόνων και η στροφή προς τα μέσα είναι τόσο έντονη που να επηρεάζει το φυσιολογικό περπάτημα του παιδιού, τότε μπορεί να χρειασθεί χειρουργική επέμβαση.

Όποιο και να είναι το πρόβλημα μια επίσκεψη στο ορθοπεδικό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Στενωτική τενοντοελυτρίτιδα De Quervain Γράφει ο Ορθοπεδικός Ζίαντ Μπάχας

Στη ραχιαία επιφάνεια του καρπού, υπάρχουν οι τένοντες των μυών που εκτείνουν τον αντίχειρα και ανυψώνουν το χέρι στο ύψος του καρπού. Αυτοί οι τένοντες κινούνται διά μέσου έξι διαμερισμάτων, κάτω από μια ισχυρή ινώδη μπάντα που καλείται ραχιαίος σύνδεσμος του καρπού. Το πρώτο ραχιαίο διαμέρισμα βρίσκεται πάνω από τη βάση του αντίχειρα. Μέσα σε αυτό διέρχονται οι τένοντες του μακρού απαγωγού και του βραχέως εκτείνοντα τον αντίχειρα. Οι δύο αυτοί μυς βοηθούν στην απομάκρυνση του αντίχειρα από το υπόλοιπο χέρι και είναι απαραίτητοι για την ισχυρή απαγωγή, καθώς και για τη συλληπτική ικανότητα του χεριού.

Το σύνδρομο De Quervain είναι η επώδυνος φλεγμονή του ελύτρου και των τενόντων του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος του καρπού. Το τενόντιο έλυτρο παχαίνει και γίνεται οιδηματώδες, με αποτέλεσμα να αφήνει λιγότερο χώρο για τους υπάρχοντες τένοντες. Είναι δυνατόν οι τένοντες να γίνουν οιδηματώδεις στην περιοχή της στενώσεως και τελικά να δημιουργηθούν μικρές ουλώδεις εστίες μεταξύ των ελύτρων και των τενόντων.

Οι επανειλημμένοι μικροτραυματισμοί, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, αλλά και η υπερχρησιμοποίηση του χεριού είναι οι συνηθέστερες αιτίες που προκαλούν την πάθηση. Το σύνδρομο De Quervain εμφανίζεται συνήθως σε άτομα ηλικίας από 30 έως 50 ετών. Οι γυναίκες προσβάλλονται οκτώ με δέκα φορές συχνότερα από τους άνδρες. Πιθανώς να υπάρχει σχετική προδιάθεση σε άτομα που χρησιμοποιούν το χέρι τους σε συνεχή πλάγια κίνηση του καρπού, με ταυτόχρονη σύλληψη του αντίχειρα, όπως δακτυλογράφοι, εργάτες που χρησιμοποιούν τους σφυρί, αθλητές (σκιέρ κ.λπ.) κ.ά.

Πρωταρχικό σύμπτωμα είναι ο πόνος του αντίχειρα στο ύψος του καρπού. Είναι δυνατόν να αρχίσει προοδευτικά με αντανάκλαση στον αντίχειρα και το αντιβράχιο ή ακόμα και να προκαλεί έγερση από τον ύπνο. Ο πόνος γίνεται εντονότερος με τη χρήση του αντίχειρα και κυρίως στο έντονο πιάσιμο, την πλάγια σύλληψη και στροφή, όπως, π.χ., στη χρήση του κλειδιού. Είναί δυνατόν επίσης να παρουσιαστεί ελαφρύ οίδημα στην κερκιδική πλευρά του καρπού και πιθανώς "αναπήδηση", όταν κινείται ο αντίχειρας. Λόγω του πόνου και του οιδήματος, περιορίζεται η κίνηση του αντίχειρα.

Εκτός από τον πόνο και το οίδημα πάνω από το πρώτο ραχιαίο διαμέρισμα, ο ασθενής παρουσιάζει πόνο όταν κάνει γροθιά το χέρι του, με τον αντίχειρα μέσα στην παλάμη να ακουμπά το μικρό του δάκτυλο. Αυτό το τεστ είναι πιθανώς ελαφρώς επώδυνο σε πολλούς από εμάς, αλλά εντονότατα επώδυνο γι' αυτούς που έχουν De Quervain.

Ο ορθοπεδικός ιατρός θα προσπαθήσει κατ' αρχάς να σταματήσει την εξέλιξη της νόσου με αντιφλεγμονώδη αγωγή για διάστημα τριών έως έξι εβδομάδων και ταυτόχρονη τοποθέτηση του χεριού σε νάρθηκα. Μερικές φορές εφαρμόζεται και τοπική έγχυση στεροειδούς για τη μείωση της φλεγμονής. Εάν τα συμπτώματα επιμένουν, συνιστάται η χειρουργική θεραπεία. Με τοπική αναισθησία, στο ύψος του πρώτου ραχιαίου διαμερίσματος, γίνεται διάνοιξη του συνδέσμου. Υπάρχει πιθανότητα μετεγχειρητικού πόνου για λίγες ημέρες, γι' αυτό χορηγούνται παυσίπονα φάρμακα. Πρόγραμμα ασκήσεων του αντίχειρα και του καρπού εφαρμόζεται από τις πρώτες μετεγχειρητικές ημέρες. Η υποτροπή είναι σπάνια μετά τη χειρουργική θεραπεία.

Η επώδυνη, φλεγμαίνουσα πλευρά του αντίχειρα στον καρπό, που κάποτε ονομαζόταν θλάση των γυναικών, λόγω της έντονης χρήσης των χεριών κατά το πλύσιμο, τώρα φέρει το όνομα του Ελβετού Χειρουργού Fritz de Quervain, ο οποίος την περιέγραψε το 1895.

Αυχεναλγία

Οι παθήσεις που συνήθως αποκαλούμε με το γενικό όρο Αυχεναλγία, Αυχενικό Σύνδρομο, Αυχενοβραχιόνιο σύνδρομο, είναι στην πράξη τα συμπτώματα της αυχενικής δισκοπάθειας και της αυχενικής σπονδυλοαρθροπάθειας. Στην αυχενική δισκοπάθεια εμφανίζεται αρχικώς δυσλειτουργία με διαταραχές της μοριακής σύνθεσης του μεσοσπονδυλίου δίσκου που μπορεί να οδηγήσει σε ρήξη αυτού και σχηματισμό δισκοκήλης ή προοδευτική αστάθεια μεταξύ των δύο σπονδύλων, αρθρίτιδα και σχηματισμό οστεοφύτων. Καταλήγει δηλαδή, στην αυχενική σπονδυλοαρθροπάθεια. Η εκφύλιση αυτή ανευρίσκεται σε άτομα ηλικίας 15 έως 40 ετών, δεν είναι, λοιπόν, μία γεροντική πάθηση.

Ο λόγος που η δισκοπάθεια προσβάλει συνήθως συγκεκριμένα μεσοσπονδύλια διαστήματα, είναι η αυξημένη κινητικότητα της αυχενικής μοίρας της σπονδυλικής στήλης σ' αυτό το επίπεδο, καθώς και οι αυξημένες υδραυλικές πιέσεις.

Ως παράγοντες κινδύνου έχουν κατηγορηθεί η συχνή άρση βάρους στην εργασία, η στάση σώματος στην εργασία η στάση ύπνου. Η αυχενική σπονδυλοαρθροπάθεια εμφανίζεται σε άτομα που πέρασαν τη μέση ηλικία και είναι αποτέλεσμα προηγηθείσης δισκοπάθειας, γενικευμένης οστεοαρθρίτιδας, κακώσεων της αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης ή άλλων παθήσεων.

Σύμφωνα με τις τελευταίες στατιστικές το 40% τουλάχιστον του πληθυσμού υπέφερε μία φορά στη ζωή του από αυχεναλγία.

Τα συμπτώματα και στις δύο παθήσεις, στα αρχικά κυρίως στάδια είναι ίδια. Άλγος στον αυχένα με αντανάκλαση στους ώμους, τις ωμοπλάτες, το πρόσθιο τοίχωμα του θώρακα. Ινιακή κεφαλαλγία. Δυσκολία στις κινήσεις και δυσκαμψία της αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης.

Μείωση της αισθητικότητας, μούδιασμα στα δάχτυλα, έκπτωση της μυικής ισχύος, είναι αποτέλεσμα πίεσης νευρικών ριζών από δισκοκήλες ή οστεόφυτα. Σε προχωρημένες καταστάσεις εμφανίζονται διαταραχές της βάδισης, επεισόδια απώλειας της συνείδησης κτλ.

Ο ίλιγγος, τέλος, σε σπάνιες μόνο περιπτώσεις έχει σαν αιτία του παθήσεις της αυχενικής μοίρας σπονδυλικής στήλης παρά τα όσα λέγονται.

Θεραπεία των παθήσεων αυτών με συντηρητικά μέσα ανακουφίζουν τα συμπτώματα. Η φαρμακευτική αγωγή, η φυσικοθεραπεία και ο ηλεκτροβελονισμός καλυτερεύουν τα συμπτώματα, όπως και η χρήση κολάρου για μικρό διάστημα, τα οποία σε κάποιους ασθενείς θα επαναλαμβάνονται στο χρόνο με διαφορετικής διάρκειας και έντασης συμπτώματα.

Η χειρουργική αντιμετώπιση είναι απαραίτητη μόνο σε ένα ελάχιστο αριθμό ασθενών. Προληπτικά μέτρα για το περιορισμό των κρίσεων είναι κυρίως η αποφυγή άρσης βαρών, η αποφυγή πολύωρης στάσης σώματος στην ίδια θέση (κέντημα, παρακολούθηση τηλεόρασης, χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή).

Συνιστάται, επίσης, το θαλάσσιο κλίμα, επειδή είναι σταθερό, γιατί αυτοί που πάσχουν από οστεόφυτα είναι ευαίσθητοι στις μεταβολές του καιρού, η ελάττωση βάρους για τους παχύσαρκους και η χρήση ειδικού μαξιλαριού.