Υπεξάρθρημα της κεφαλής της κερκίδας

Εξάρθρωση του αγκώνα ή του ώμου συμβαίνει συχνά στα μικρά παιδιά. Το υπεξάρθρημα είναι μία πραγματική και αρκετά συνηθισμένη πάθηση, η οποία επισήμως αποκαλείται υπεξάρθρημα της κεφαλής της κερκίδας.

Αυτό σημαίνει ένα από τα κόκαλα του αντιβράχιου, η ακτίνα, δεν βρίσκεται σε πλήρη ευθυγράμμιση με την άρθρωση του αγκώνα

Η εξάρθρωση του αγκώνα πολύ συχνά προκαλείται από ένα απότομο τράβηγμα του παιδιού από το χέρι, ιδιαίτερα όταν βρίσκεται στις σκάλες (λόγω της διαφοράς επιπέδου) ή αν το κρατάτε από τα χεράκια παίζοντας και το γυρίζετε γύρω γύρω σαν αεροπλανάκι.

Άθελα μας μπορεί να συντείνουμε και εμείς σε κάποιο τραυματισμό του χεριού του παιδιού. Πρέπει να είμαστε πολύ προσεκτικοί στον τρόπο που το παίρνουμε αγκαλιά και το σηκώνουμε από το κρεβάτι. Τοποθετούμε τα δύο μας χέρια κάτω από τις μασχάλες του και ποτέ δεν το τραβάμε από το ένα χέρι.

Το παιδί αρχίζει απότομα να πονά πολύ και κρατά το χέρι του ακίνητο, το οποίο φαίνεται σαν να κρέμεται από τον αγκώνα. Πρέπει να πάτε το παιδί στον ορθοπεδικό, όπου ο γιατρός με έναν απλό χειρισμό θα επαναφέρει το χέρι στη θέση του. Δεν χρειάζεται ακινησία μετά. Πρέπει όμως να προσέξετε το χεράκι του παιδιού σας, γιατί είναι πολύ εύκολο να ξανασυμβεί.

Προσοχή στα χεράκια τους!

Τι είναι η Ουρική Αρθρίτιδα

Τρόποι αντιμετώπισης

Η Ουρική αρθρίτιδα είναι μια συχνή φλεγμονώδης πάθηση των αρθρώσεων. Είναι πλέον συχνή τους άνδρες παρά στις γυναίκες. Η αναλογία ανδρών - γυναικών είναι 5:1, ενώ εμφανίζει τη μεγαλύτερη συχνότητά της μετά την πέμπτη δεκαετία της ζωής.

Το Ουρικό οξύ είναι το τελικό προϊόν του μεταβολισμού των Νουκλεϊνικών Οξέων και συγκεκριμένα των Πουρινών, που αποτελούν τα δομικά συστατικά του γενετικού υλικού όλων των κυττάρων μας. Σχεδόν το 1/3 των πουρινών πού υπάρχουν στο σώμα μας προέρχονται από εξωγενή χορήγηση από τη διατροφή, ενώ τα 2/3 από την ενδογενή παραγωγή.

Οι φυσιολογικές τιμές του ουρικού οξέος του αίματος είναι 3,5-7,2 mg/dL στους άνδρες, 2,6-6,0 mg/dL για τις γυναίκες, και 2,0-5,5 mg/dL για τα παιδιά. Θεωρείται ότι όταν το ουρικό οξύ ξεπεράσει τα 7mg/dL (υπερουριχαιμία, hyperuricaemia), επέρχεται κορεσμός, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται άλατα, τα οποία με τη μορφή κρυστάλλων (κρύσταλλοι ουρικού μονονατρίου), να καθιζάνουν και να εναποτίθενται στο αρθρικό υγρό, στα άλλα ανατομικά μόρια της άρθρωσης και σε άλλους ιστούς. Αποτέλεσμα της καθίζησης αυτής, είναι η πρόκληση φλεγμονής (αρθρίτιδας). Αθροίσεις τέτοιων κρυστάλλων, ονομάζονται ουρικοί τόφοι και είναι αρκετά μεγάλοι ώστε να είναι ορατοί σε ακτινογραφίες ή να είναι αισθητοί σαν υποδόρια μορφώματα. Η οξεία ουρική αρθρίτιδα συνήθως εκδηλώνεται μετά από ένα πλούσιο και «βαρύ» δείπνο και μετά από μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ και εμφανίζεται ξαφνικά.

Η νόσος συχνά προσβάλει υπέρβαρους άνδρες άνω των 40 ετών, χωρίς να αποκλείονται και άλλες ηλικίες.

Σε μερικές περιπτώσεις oξείας ουρικής αρθρίτιδας, η τιμή του ουρικού οξέος μπορεί να είναι φυσιολογική. Αυτό εξηγείται ως εξής: για κάποιο λόγο δημιουργείται υψηλή τιμή ουρικού οξέος αίματος (peak), η οποία σε συνδυασμό με εκλυτικούς παράγοντες, προκαλεί οξεία ουρική αρθρίτιδα.

Μετά από επαρκή όμως ενυδάτωση, επέρχεται μείωση τιμών του ουρικού οξέος, οπότε την επόμενη ή μεθεπόμενη ημέρα οι τιμές είναι φυσιολογικές. Στο μεταξύ η ουρική αρθρίτιδα συνεχίζει να υπάρχει. Στατιστικά, το 30% των ασθενών με οξεία ουρική αρθρίτιδα έχει φυσιολογικό ουρικό οξύ αίματος. Μια επίσκεψη στον ορθοπεδικό που είναι και πλέον αρμόδιος να το αντιμετωπίζει θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Στην Ελλάδα η συχνότητα της παθήσεως (επιπολασμός), βρέθηκε στο επίπεδο του 4,7‰ των ενηλίκων σε πανελλήνια επιδημιολογική έρευνα για τις ρευματικές παθήσεις

Νευρίνωμα Morton

Τρόποι αντιμετώπισης

Πρώτος, ο Ιταλός Civinini το 1835, καθηγητής Ανατομικής στο πανεπιστήμιο της Πίζας περιέγραψε ένα περιστατικό οιδήματος γαγγλίου εντοπισμένο μεταξύ 3ου και 4ου μεταταρσίου που την όρισε σαν μια εκφυλιστική ψευδομεμβρανώδη διεργασία. Αρκετά χρόνια αργότερα, το 1876 , ο Thomas Morton περιέγραψε μια μεταταρσαλγία που οφείλεται στην πίεση του πελματιαίου νεύρου που προκαλεί τον σχηματισμό του νευρινώματος.

Το 1940, ο Betts πρώτος πρότεινε ότι η τάνυση παρά η συμπίεση του νεύρου προκαλεί τη νευρίτιδα.

Το 1948, ο Nissen πρότεινε ότι η μεταταρσαλγία είναι ισχαιμικής αιτιολογίας και το επιβεβαίωσε με την ιστολογική εξέταση που έδειξε εκφυλιστικές αλλοιώσεις των αρτηριακών τοιχωμάτων

Η πάθηση εμφανίζεται συχνότερα σε γυναίκες ηλικίας από 20- 50 ετών. Οι ασθενείς περιγράφουν αίσθημα καύσους στην πελματιαία επιφάνεια του ποδός στο 3ο συνήθως μεσοδακτύλιο διάστημα, υπαισθησία στα αντίστοιχα δάκτυλα, συμπτώματα που επιδεινώνονται με χρήση στενών υποδημάτων με μεγάλο τακούνι.
Η διάγνωση τίθεται από το ιστορικό και την λεπτομερή κλινική εξέταση. Στην διαφοροδιάγνωση θα πρέπει ο ορθοπεδικός ιατρός να σκεφτεί την μεταταρσαλγία, το κάταγμα εκ κοπώσεως, την οστεοαρθρίτιδα και την οστεονέκρωση κεφαλής μεταταρσίου οστού. Τα συμπτώματα που παρουσιάζονται είναι τα εξής:

Έντονα τοπικός πόνος και αίσθημα καύσου κατά τη βάδιση που υποχωρεί στην ανάπαυση. Αναφερόμενη Αιμωδία ή υπαισθησία των δακτύλων. Άλγος. Κράμπες πελματιαίας χώρας. Σημείο του Muldor. Πίεση εκ των πλαγίων ανακούφιση από τον πόνο. Άλγος ιδιαίτερα στην βάδιση και την άσκηση.

Ακτινολογικός έλεγχος, γίνεται για να αποκλείσουμε την περίπτωση κατάγματος, αρθρίτιδας ή πτώση τένοντα. Σε ορισμένες περιπτώσεις για την ολοκλήρωση του ελέγχου χρειάζονται περαιτέρω εξετάσεις όπως, ακτινογραφίες ή ακόμα και μαγνητική τομογραφία.

Η θεραπεία μπορεί να είναι συντηρητική ή και χειρουργική. Εάν ο ασθενής εξακολουθεί να υποφέρει τότε η χειρουργική θεραπεία δίνει την τελική λύση του προβλήματος. Σίγουρα μια επίσκεψη στο ορθοπεδικό ιατρό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Ποδάγρα: Ποια η θεραπεία της

Πρόκειται για ένα μεταβολικό νόσημα που προκαλεί οξείες, ιδιαίτερα επώδυνες κρίσεις αρθρίτιδας στις αρθρώσεις του άκρου ποδιού, του γόνατος, της ποδοκνημικής, της άκρας χειρός και του καρπού, με συχνότερη εντόπιση το μεγάλο δάκτυλο του ποδιού (70% των περιπτώσεων).
Συνήθως προσβάλλει μόνο μία άρθρωση στο 90% των ασθενών και αν δεν αντιμετωπιστεί, οι κρίσεις μπορεί να γενικευτούν, να γίνουν συχνότερες και να διαρκούν περισσότερο.
Η ουρική αρθρίτιδα προκαλείται από την υπερβολική συγκέντρωση ουρικού οξέος στο αίμα (πάνω από 7 mgr/dl) και στους ιστούς. Το ουρικό οξύ αποτελεί ένα φυσιολογικό προϊόν του μεταβολισμού. Μία κατηγορία χημικών ουσιών που ονομάζονται πουρίνες και αποτελούν σημαντικό συστατικό του DNA, μεταβολίζονται προς ουρικό οξύ το οποίο τελικά αποβάλλεται από τους νεφρούς. Οι πουρίνες συντίθενται από τον ίδιο τον οργανισμό αλλά λαμβάνονται και με την τροφή.
Σε ορισμένους ανθρώπους το ουρικό οξύ αυξάνεται υπερβολικά είτε γιατί ο οργανισμός το παράγει σε μεγάλες ποσότητες ή λαμβάνει πολλές πουρίνες με την τροφή, είτε γιατί οι νεφροί τους δυσκολεύονται να το αποβάλλουν.
Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να μην διαλύεται πλέον στο αίμα αλλά να αθροίζεται και να δημιουργεί κρυστάλλους. Αυτοί οι κρύσταλλοι επικάθονται στις αρθρώσεις και προκαλούν φλεγμονή. Εκτός από αυτό, μπορούν να αθροιστούν και στους νεφρούς προκαλώντας νεφρική βλάβη ή νεφρολιθίαση.
Αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι ασθενείς με υπερουριχαιμία αναπτύσσουν ουρική αρθρίτιδα. Αντίθετα, αυτό συμβαίνει μόνο στο 20% περίπου. Αυτό δείχνει ότι υπεισέρχονται πολλοί παράγοντες στην εκδήλωση της νόσου, μεταξύ των οποίων και η κληρονομικότητα.
Η ουρική αρθρίτιδα είναι πέντε φορές συχνότερη στους άνδρες απ ότι στις γυναίκες ενώ είναι σπάνια στα παιδιά. Συνήθως εμφανίζεται κατά τη μέση ηλικία και στις γυναίκες ειδικά μετά την εμμηνόπαυση. Αυξημένο κίνδυνο εμφάνισης παρουσιάζουν οι παχύσαρκοι, οι υπερτασικοί και όσοι καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες πρωτεΐνης (δηλαδή κρέας) και αλκοόλ.
Όταν παρουσιαστεί, η εικόνα της ποδάγρας είναι χαρακτηριστική. Ο πόνος είναι εντονότατος και συχνά ξυπνάει τον ασθενή. Το δέρμα πάνω από την πάσχουσα περιοχή είναι κατακόκκινο και ευαίσθητο. Αναφέρεται χαρακτηριστικά ότι ακόμη και το βάρος του σεντονιού πάνω στην πάσχουσα περιοχή είναι ανυπόφορο.
Ο ιατρός κατά κανόνα θέτει τη διάγνωση σχετικά εύκολα. Οπωσδήποτε θα ελέγξει τα επίπεδα του ουρικού οξέος στο αίμα, αν και δεν είναι απαραίτητο να είναι αυξημένα. Ενδεχομένως να χρειαστεί να παρακεντήσει την άρθρωση ώστε να αναζητήσει κρυστάλλους ουρικού οξέος στο αρθρικό υγρό ή να ζητηθεί ακτινογραφία.
Σκοπός της θεραπείας είναι η ανακούφιση του ασθενούς από τον ισχυρό πόνο και η αντιμετώπιση της φλεγμονής. Όπως προκύπτει από τα παραπάνω, η ουρική αρθρίτιδα είναι μια εξαιρετικά επώδυνη κατάσταση με δυνητικές επιπλοκές, αλλά αντιμετωπίζεται με κατάλληλη θεραπεία.

Τι είναι η Αγκυλωτική Σπονδυλαρθρίτιδα

Πως αντιμετωπίζεται
Η αγκυλωτική σπονδυλαρθρίτιδα είναι μία συστηματική φλεγμονώδης ρευματική διαταραχή που ανήκει στην ομάδα των οροαρνητικών σπονδυλοαρθροπαθειών και χαρακτηρίζεται από φλεγμονή των αρθρώσεων του αξονικού σκελετού (σπονδυλικής στήλης, ιερολαγονίων) και μεγάλων περιφερικών αρθρώσεων.
Η αιτιολογία είναι άγνωστη. Γενετικοί, κληρονομικοί και ενδεχομένως λοιμώδεις παράγοντες είναι πιθανό να παίζουν ρόλο.
H επίπτωση στον γενικό πληθυσμό κυμαίνεται από 1.2% έως 0.1% και πλήττει περισσότερο τον ανδρικό πληθυσμό. Συνηθέστερα αρχίζει από τη νεαρή ηλικία 18-30 ετών η και αργότερα με πόνο και δυσκαμψία χαμηλά στην σπονδυλική στήλη και τη λεκάνη, άτυπη ραχιαλγία ή και πόνο στους γλουτούς, με χαρακτηριστική πρωινή δυσκαμψία.
Η ακινησία επιδεινώνει τα συμπτώματα ενώ η κίνηση και η άσκηση τα βελτιώνει ή και τα εξαφανίζει. Ο ασθενής ξυπνά με πόνο, ειδικά αν κοιμηθεί πιο πολλές ώρες από ότι συνήθως, και στη συνέχεια με την κίνηση ανακουφίζεται.
Χαρακτηριστικά εκδηλώνεται με Αξονική προσβολή δηλαδή με προσβολή της σπονδυλικής στήλης και ιερολαγονίτιδα.
Η πιο συχνή κλινική εκδήλωση είναι η οσφυαλγία (πόνος στη μέση) που μπορεί να αντανακλά στους μηρούς (προσβολή της οσφυϊκής μοίρας της ΣΣ). Προοδευτικά η νόσος επεκτείνεται προς τα πάνω και στις άλλες μοίρες της ΣΣ.
Αποτέλεσμα είναι να περιορίζεται η προς τα πίσω κίνηση της ΣΣ, να μειώνεται η φυσιολογική λόρδωση της οσφυϊκής μοίρας και να ενισχύεται η φυσιολογική κάμψη της θωρακικής μοίρας.
Πολύ σημαντική είναι η φυσικοθεραπευτική αξιολόγηση (φυσική εξέταση, ιστορικό, υποκειμενική και αντικειμενική αξιολόγηση, διαφορική εκτίμηση) για την συνεκτίμηση και οργάνωση της θεραπείας.
Η αγωγή εξαρτάται από πολλούς παράγοντες που αξιολογούνται εξατομικευμένα για τον κάθε ασθενή. Η έγκαιρη διάγνωση, η συνεργασία με τον ορθοπεδικό για την καλύτερη πορεία της νόσου.