Τι σημαίνει δισκοκήλη στον αυχένα

Πως αντιμετωπίζεται

Το περίβλημα του δίσκου (ινώδης δακτύλιος) φθείρεται από τις καταπονήσεις που υφίσταται καθημερινά, με την πάροδο του χρόνου. Έτσι εμφανίζονται σιγά-σιγά ευένδοτα σημεία και με μία απότομη κίνηση (ή και χωρίς) μπορεί σε κάποιο σημείο το περίβλημα να σπάσει. Τότε βρίσκει χώρο και βγαίνει έξω ένα μέρος από τον πυρήνα του δίσκου. Η έξοδος του πυρήνα μέσα από το περίβλημα του δίσκου, ονομάζεται δισκοκήλη.

Τι προκαλεί η δισκοκήλη στον αυχένα;

Η προβολή μέρους του δίσκου μέσα στον σπονδυλικό σωλήνα, προκαλεί πίεση στο νωτιαίο μυελό ή και στο νεύρο που περνάει από την περιοχή αυτή.

Η πίεση σε ένα νεύρο γενικά προκαλεί πόνο, μούδιασμα (αισθητικές διαταραχές) αλλά και παράλυση (κινητικές διαταραχές). Πίεση σε κάποιο αυχενικό νεύρο, θα προκαλέσει πόνο, μούδιασμα και αδυναμία στο τμήμα εκείνο του χεριού που αντιστοιχεί στο νεύρο. Η ιατρική εξέταση μπορεί να εντοπίσει το σημείο στον αυχένα που πιέζεται, από τα συμπτώματα και τα νευρολογικά σημεία στο άνω άκρο.

Τι προκαλεί η πίεση στο νωτιαίο μυελό στην περιοχή του αυχένα; Είναι πιο σοβαρή από την πίεση ενός μεμονωμένου νεύρου ;

Η πίεση στο νωτιαίο μυελό είναι κατά πολύ σοβαρότερη από την πίεση σε ένα μόνο νεύρο. Ο νωτιαίος μυελός στην περιοχή του αυχένα ελέγχει την κίνηση και στα 4 άκρα και επιπλέον την ούρηση, την αφόδευση και τη σεξουαλική λειτουργία.

Εκτός από μούδιασμα, ο ασθενής μπορεί να περιγράψει αυτό που αισθάνεται σαν «βελόνες, σουβλιές, ηλεκτρικό ρεύμα, μυρμήγκιασμα».

Με ποια εξέταση διαπιστώνεται η δισκοκήλη στον αυχένα ;

Η καλύτερη εξέταση είναι η μαγνητική τομογραφία. Επίσης, βοηθούν τη διάγνωση οι απλές ακτινογραφίες. Πολλές φορές, απαιτούνται ειδικές λήψεις της ακτινογραφίας πχ κάμψη-έκταση, «τρημάτων» κλπ.

Πως εκδηλώνεται η παράλυση σε χέρια ή πόδια από μία δισκοκήλη ; Η αδυναμία στα χέρια μπορεί να εκδηλώνεται απότομα και να κάνει εντύπωση στον ασθενή. Πιο συχνό είναι ωστόσο, η αδυναμία να εκδηλώνεται σταδιακά και ύπουλα. Έτσι μπορεί κάποιος να αντιληφθεί ότι δεν μπορεί να γράψει τόσο γρήγορα ή με τόσο καλά γράμματα όπως παλιά, δεν μπορεί να ανοίξει ένα μπουκάλι, να χτενιστεί, να σηκώσει μία τσάντα κ.ο.κ. Σε πιο προχωρημένα στάδια, μπορεί να κανείς αν είναι προσεκτικός, να διαπιστώσει ότι υπάρχει ατροφία σε ένα χέρι.
Η αδυναμία στα πόδια μπορεί να εκδηλωθεί με δυσκολία στο περπάτημα. Ό ασθενής νιώθει να κόβονται τα πόδια του, να κουράζεται πιο εύκολα, να μην μπορεί να καλύψει πια την απόσταση που κάλυπτε με ευκολία παλιότερα. Αυτό φυσικά μπορεί να οφείλεται και σε άλλα αίτια. Πλήρης νευρολογική εξέταση και οι κατάλληλες διαγνωστικές εξετάσεις μπορεί να αποκλείσουν άλλα αίτια πχ οσφυϊκή στένωση, αγγειακή νόσος κλπ. Δεν είναι δε σπάνιο να υπάρχει διπλή αιτιολογία. Μια επίσκεψη σε ορθοπεδικό ιατρό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Έλεγχος για οστεοπόρωση

Τι πρέπει να προσέχουμε

Η οστεοπόρωση είναι μία νόσος κατά την οποία η πυκνότητα και η ποιότητα του οστού μειώνεται, οδηγώντας έτσι σε αδυναμία του σκελετού και σε αυξημένο κίνδυνο καταγμάτων, κυρίως στην σπονδυλική στήλη, στον καρπό, στο ισχίο , στη λεκάνη και στο βραχιόνιο οστό. Η οστεοπόρωση και τα προκαλούμενα από αυτήν κατάγματα, αποτελούν μία πολύ σημαντική αιτία θνητότητας και θνησιμότητας.
Σε πολλούς ασθενείς , η ελάττωση οστικής μάζας είναι σταδιακή και χωρίς έκδηλη συμπτωματολογία, μέχρι το σημείο επιδείνωσης της νόσου. Συνήθως η διάγνωση της νόσου γίνεται καθυστερημένα και συνήθως με αφορμή ένα κάταγμα που παθαίνει ο ασθενής. Η απώλεια ύψους και η κεκαμμένη θέση της σπονδυλικής στήλης (η οποία είναι το αποτέλεσμα πολλών καταγμάτων συμπιεστικών στους σπονδύλους) μπορεί να είναι το μοναδικό διαγνωστικό σημείο για τη νόσο.
Η οστεοπόρωση αποτελεί μία παγκόσμια ασθένεια, της οποίας η σημασία ολοένα και μεγαλώνει καθώς ο πληθυσμός αυξάνεται και γερνάει ταυτόχρονα. Για αυτούς τους λόγους και η νόσος έχει χαρακτηρισθεί και σαν σιωπηλή επιδημία. Υπάρχουν πολλές λανθασμένες αντιλήψεις σχετικά με τη νόσο, όπως π.χ. ότι αφορά μόνο γυναίκες μεγάλης ηλικίας. Στην πραγματικότητα η απώλεια οστικής μάζας μπορεί να ξεκινήσει από την ηλικία των 25 ετών. Παγκοσμίως η πιθανότητα μία γυναίκα να πάθει στη ζωή της  κάταγμα λόγω οστεοπόρωσης ανέρχεται μεταξύ 30-40%. Επιπλέον ο επιπολασμός της νόσου αυτής στον ανδρικό πληθυσμό είναι υψηλότερος από αυτό που πιστευόταν, με 1 στους 5  άνδρες να πάσχει από τη νόσο αυτή.

Ο πιο σημαντικός παράγοντας κινδύνου για κάταγμα, ανεξάρτητα από την οστική πυκνότητα, είναι ένα προηγούμενο οστεοπορωτικό κάταγμα. Το ιστορικό αυτό αυξάνει τον κίνδυνο για μελλοντικά κατάγματα μέχρι και 8 φορές. Τα "σιωπηλά" σπονδυλικά κατάγματα (αυτά που ανευρίσκονται ακτινολογικά), επίσης αυξάνουν τον κίνδυνο και πρέπει να αναζητούνται σε ασθενείς που έχουν χάσει πάνω από 2 εκ. ύψος. Υπάρχει επίσης συσχέτιση μεταξύ τραυματικών καταγμάτων και οστεοπόρωσης, συνεπώς οποιοδήποτε κάταγμα, σε μετεμμηνοπαυσιακή γυναίκα, θα πρέπει να φέρνει στη σκέψη μας τη μέτρηση της οστικής πυκνότητας.

Ο κίνδυνος κατάγματος αυξάνεται 2-3 φορές για κάθε δεκαετία μετά την ηλικία των 50 ετών.

Οι πτώσεις είναι ένας άλλος σημαντικός προγνωστικός δείκτης, ιδιαίτερα για κατάγματα ισχίου στους ηλικιωμένους. Συνεπώς, παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο της πτώσης - όπως πλημμελής όραση, νευρομυικές διαταραχές, ή φάρμακα που επηρεάζουν την ισορροπία - θα πρέπει επίσης να αξιολογούνται. Ασθενείς με φλεγμονώδεις παθήσεις του μυοσκελετικού, γαστρεντερικού ή αναπνευστικού συστήματος και ασθενείς που έχουν χρόνια νεφρική νόσο ή έχουν υποβληθεί σε μεταμόσχευση, έχουν επίσης αυξημένο κίνδυνο για χαμηλή οστική πυκνότητα και κάταγμα.

Οι μετρήσεις οστικής πυκνότητας θα πρέπει να γίνονται ως ρουτίνα σε όλες τις γυναίκες από 65 ετών και άνω, καθώς και σε άνδρες και νεότερες γυναίκες που έχουν υποστεί οστεοπορωτικό κάταγμα. Όλοι οι εξεταζόμενοι θα πρέπει να ερωτώνται για παράγοντες κινδύνου οστεοπορωτικού κατάγματος και δευτεροπαθείς αιτίες. Οι παράγοντες κινδύνου θα πρέπει να επανεξετάζονται και οι συμβουλές για τον κατάλληλο τρόπο ζωής να τονίζονται ξανά σε κάθε επίσκεψη του ασθενούς με τον ορθοπεδικό ιατρό.

Οστεοχονδρίτιδα ισχίου

Τι είναι η οστεοχονδρίτιδα της μηριαίας κεφαλής

Γράφει ο Ορθοπεδικός Ιατρός Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Πρόκειται για μια ιδιοπαθή νέκρωση της άνω μηριαίας επίφυσης που εμφανίζεται στην παιδική ηλικία. Πιο συχνά εμφανίζεται σε παιδιά ηλικίας 5 έως 9 ετών, αλλά μπορεί να προσβληθεί κάθε παιδί από 18 μηνών έως 18 ετών.

Δεν είναι γνωστό τι προκαλεί την διαταραχή στην αιμάτωση της μηριαίας κεφαλής.

Το 50% των παιδιών εμφανίζουν δυσκαμψία και πόνο στην περιοχή του ισχίου καθώς και χωλότητα. Τα συμπτώματα αυτά διαρκούν για ένα ή δυο έτη και στην συνέχεια τα παιδιά επιστρέφουν στο φυσιολογικό. Κάποια παιδιά έχουν συνεχόμενα ενοχλήματα και κάποιου είδους ανικανότητα.

Οι γονείς αναφέρουν ότι το παιδί κουτσαίνει και ότι κατά διαστήματα αναφέρει πόνο στην περιοχή του ισχίου ή στο γόνατο. Τα συμπτώματα αυτά μπορεί να υπάρχουν για εβδομάδες ή μήνες και συχνά οι γονείς τα σχετίζουν με κάποιο τραυματισμό. Στην κλινική εξέταση παρατηρείται χωλότητα διαφόρου βαθμού, συνήθως ήπια, καθώς και περιορισμός της κινητικότητας του ισχίου. Η έσω στροφή του ισχίου είναι αυτή που περιορίζεται σημαντικά καθώς και η απαγωγή.

Η πρώτη εξέταση είναι μια απλή ακτινογραφία λεκάνης ισχίων προσθιοπίσθια και σε βατραχοειδή θέση. Εάν η απλή ακτινογραφία είναι χωρίς ευρήματα και τα συμπτώματα εμφανίστηκαν πρόσφατα, τότε μπορεί να γίνει μια επαναληπτική ακτινογραφία σε ένα μήνα. Το σπινθηρογράφημα οστών και η μαγνητική τομογραφία εντοπίζουν την πάθηση νωρίτερα απ’ ότι η απλή ακτινογραφία. Επίσης με την μαγνητική τομογραφία μπορεί να καθοριστεί η έκταση προσβολής της μηριαίας επίφυσης.

Στα παιδιά που η νόσος διαδράμει για λίγο διάστημα, η φυσική εξέλιξη είναι καλή. Οι περισσότεροι ασθενείς διανύουν την εφηβεία και την περισσότερη ενήλικο ζωή είτε χωρίς συμπτώματα είτε με ήπια παροδικά επεισόδια πόνου. Κατά την 5η δεκαετία της ζωής, το 50% των ασθενών έχουν αναπτύξει εκφυλιστική αρθρίτιδα και μπορεί να χρειαστούν ολική αρθροπλαστική ισχίου. Το υπόλοιπο 50% παραμένουν ασυμπτωματικοί καθόλη την διάρκεια της ενήλικου ζωής.

Η ηλικία έναρξης της νόσου αποτελεί τον πιο σοβαρό προγνωστικό παράγοντα. Το ποια είναι η πιο αποτελεσματική θεραπεία, είναι μέχρι σήμερα υπό ερώτηση. Σε μια πολυκεντρική μελέτη η χειρουργική θεραπεία ήταν καλύτερη για το 50% των παιδιών. Η συντηρητική αντιμετώπιση είναι καλύτερη για μικρά παιδιά (συνήθως < 6 ετών) ή σε παιδιά που δεν πληρούν τα κριτήρια της χειρουργικής αντιμετώπισης. Συνιστάται ψυχολογική υποστήριξη των γονέων και του παιδιού. Προσοχή του παιδιού στο παιχνίδι. Ενημέρωση του παιδιού για την πάθησή του και το τι πρέπει να προσέχει. Συνήθως η θεραπεία είναι πολυετής. Συχνή επικοινωνία με τον θεράποντα  ιατρό.

Τι είναι η οστεοπόρωση

Γράφει ο Ορθοπεδικός Ιατρός Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Τρόποι αντιμετώπισης

Η λέξη "οστεοπόρωση" σημαίνει φιλολογικά "πορώδες οστούν". Είναι μία κατάσταση όπου ένα άτομο χάνει σταδιακά κόκαλο (οστούν) έτσι ώστε τα κόκαλα να γίνονται σταδιακά εύθραυστα. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, τα κόκαλα να είναι πιο πιθανό να σπάσουν (ο ιατρικός όρος είναι "κάταγμα").

Τι προκαλεί την οστεοπόρωση;

Τα κόκαλά μας αυξάνονται κατά την παιδική ηλικία και την εφηβεία και είναι πιο ισχυρά μεταξύ του 25ου και του 30ου έτους της ζωής. Στη μεσήλικη ζωή τα κόκαλα - ενώ παραμένουν ισχυρά - αρχίζουν σταδιακά να χάνουν την πυκνότητά τους. Αυτή η απώλεια ή λέπτυνση των κοκάλων συνεχίζεται όσο μεγαλώνει κανείς.

Στις γυναίκες η διαδικασία αυτή επιταχύνεται τα δέκα πρώτα χρόνια μετά την εμμηνόπαυση. Αυτό οφείλεται στο ότι οι ωοθήκες σταματούν να παράγουν τις γυναικείες ορμόνες του φύλου, τα οιστρογόνα. Τα οιστρογόνα είναι μία από τις ουσίες που βοηθούν τα κόκαλα να είναι ισχυρά. Οι άνδρες υποφέρουν λιγότερα από την οστεοπόρωση, διότι τα κόκαλα των ανδρών είναι από την αρχή ισχυρότερα και δεν παρουσιάζουν κάτι ανάλογο με την εμμηνόπαυση.

Ποιος είναι σε κίνδυνο;

Όλοι μας είμαστε σε κίνδυνο να αναπτύξουμε οστεοπόρωση καθώς μεγαλώνουμε. Αυτό εξηγεί γιατί τα ηλικιωμένα άτομα είναι πιο πιθανό να σπάσουν ένα κόκαλο (ο ιατρικός όρος είναι "κάταγμα") όταν πέσουν κάτω. Όμως, υπάρχουν κάποια άτομα που είναι πιο πιθανό να πάθουν οστεοπόρωση παρά κάποια άλλα. Ορισμένοι παράγοντες που κάνουν αυτή την διαφορά: Έλλειψη οιστρογόνων, έλλειψη άσκησης, ανεπαρκής διατροφή, μανιώδες κάπνισμα, υπερβολικό ποτό, στεροειδή (κορτιζόνη),  οικογενειακό ιστορικό, προηγούμενα κατάγματα.

Πως μπορεί να ανακαλυφθεί η οστεοπόρωση;

Δεν υπάρχουν εμφανή, φυσικά σημεία της οστεοπόρωσης, γιατί κανείς δεν μπορεί να δει τα κόκαλα να γίνονται "λεπτότερα". Έτσι, η οστεοπόρωση μπορεί να υπάρχει απαρατήρητη για χρόνια. Πολύ συχνά η πρώτη ένδειξη ότι κάποιο άτομο έχει ένα πρόβλημα είναι όταν σπάσει κάποιο κόκαλο, μετά από ένα κατά τα άλλα πολύ μικρό ατύχημα. Τα σχετικά μικρά κατάγματα των σπονδύλων (οστά της σπονδυλικής στήλης) μπορεί να κάνουν ένα άτομο να είναι κοντύτερο και να έχει καμπούρα στην πλάτη.

Αν ο ορθοπεδικός γιατρός υποψιαστεί οστεοπόρωση, μπορεί να σας ζητήσει να κάνετε μία εξέταση για να ελέγξει την δύναμη ή την πυκνότητα των οστών σας. Τα αποτελέσματα θα πουν για το πόσος κίνδυνος υπάρχει να σπάσουν τα οστά σας

Ο γιατρός μπορεί να ζητήσει να κάνετε μια εξέταση για να ελέγξει τη δύναμη ή την πυκνότητα των οστών σας.

Πόνος στον ώμο, από πού προέρχεται;

Γράφει ο Ορθοπεδικός Ιατρός Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Τρόποι αντιμετώπισης

Ο πόνος στο άνω άκρο, το χέρι ή την πλάτη είναι ένα πολύ σύνηθες σύμπτωμα. Τον συναντάμε σε άτομα νέα, όπου μπορεί να συνοδεύει μια αθλητική δραστηριότητα ή μια συγκεκριμένη μορφή εργασίας, αλλά και σε πιο ηλικιωμένα όταν είναι συνεχής, νυχτερινός και επίμονος. Ο προσδιορισμός της προέλευσης και της αιτιολογίας του πόνου αυτού είναι σημαντικός για την επιτυχημένη αντιμετώπισή του.
Η τοπογραφική κατανομή του πόνου μας δίνει μια ιδέα για την πιθανή προέλευση. Όταν εντοπίζεται στην πλάτη, κυρίως στα πλάγια του αυχένα και στο εσωτερικό μέρος της ωμοπλάτης, η προέλευσή του οφείλεται συνήθως σε άσχημη στάση του ανώτερου κορμού (όταν στεκόμαστε «καμπουριαστά»), η οποία επιβαρύνει του μύες και τις μικρές αρθρώσεις της βάσης του αυχένα, καθώς και τους μύες που στηρίζουν την ωμοπλάτη, με αποτέλεσμα όταν σηκώνουμε το άνω άκρο η κάτω μεριά της ωμοπλάτης να «πετάει» - αλλιώς, ο λεγόμενος ψευδοπτερυγισμός. Αυτό δημιουργεί έναν φαύλο κύκλο, με αποτέλεσμα να επιδεινώνεται ο πόνος και από περιστασιακός να γίνεται πιο επίμονος και συνεχής. Διόρθωση της στάσης του κορμού και κινησιοθεραπεία είναι απαραίτητες για την λύση αυτού του κύκλου και βελτίωση του πόνου.
Όταν ο πόνος εντοπίζεται στο πρόσθιο μέρος του ώμου, στον δελτοειδή, και αντανακλά μέχρι τον αγκώνα, τότε οφείλεται σε κάποια πάθηση της ίδιας της άρθρωσης του ώμου. Οι πιο συχνές αποτελούν τενοντίτιδα ή ρήξη του υπερακανθίου τένοντα, παγωμένος ώμος, αστάθεια του ώμου, ρήξεις του επιχειλίου χόνδρου, αρθρίτιδα του ώμου και της ακρωμιοκλειδικής. Σε αυτή την περίπτωση χρειάζεται διερεύνηση και εξέταση από ιατρό και αντιμετώπιση ανάλογα με το αίτιο.
Όταν ο πόνος «ταξιδεύει» ως τα δάκτυλα του χεριού, τότε συνήθως οφείλεται είτε σε ερεθισμό των νευρικών ριζών στον αυχένα είτε σε παγίδευση περιφερικών νεύρων, όπως πιο συχνά παρουσιάζεται σε σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα ή ωλένια νευρίτιδα.
Συνήθως, ανάλογη με τη σοβαρότητα της κάθε παθολογικής κατάστασης είναι και η εμφάνιση του πόνου. Σε περιπτώσεις πιο απλές, ο πόνος συνοδεύει κάποια συγκεκριμένη κίνηση ή δραστηριότητα. Σε μια αθλητική κάκωση, παραδείγματος χάρη, η ρίψη της μπάλας δημιουργεί πόνο. Σε μια τενοντίτιδα του υπερακανθίου ο πόνος παρουσιάζεται αρχικά μόνο σε κινήσεις πάνω από την κεφαλή. Όταν ο πόνος γίνεται συνεχής και κυρίως μας ξυπνά τη νύχτα, τότε μπορεί να υπάρχει μια πιο προχωρημένη κατάσταση, όπως ρήξη του τένοντα ή αρθρίτιδα του ώμου. Σταδιακά, η εξέλιξη του πόνου στον χρόνο ξεκινά ως πόνος με κάποια δραστηριότητα, συνεχόμενος πόνος και τέλος νυχτερινός πόνος που μας ξυπνάει.
Η υφή του πόνου

Πόνος σαν «ηλεκτρικό ρεύμα» που συνοδεύεται από «μυρμηγκιάσματα» δείχνει να είναι νευρικής αιτιολογίας. Περιγραφή σαν «δάγκωμα» με κάποια κίνηση είναι συχνή σε τενοντίτιδα υπερακανθίου ή αστάθεια του ώμου. Σε ρήξεις του μυοτενοντώδους πετάλου ή σε αρθρίτιδες, ο πόνος περιγράφεται ως «ένας αμβλύς πονόδοντος». Σε συμφυτική θυλακίτιδα (παγωμένος ώμος), στην οξεία φάση ο πόνος είναι έντονος και βασανιστικός, ενώ στη χρόνια φάση περιγράφεται σαν μια ελαστική ταινία που πιέζει το άνω άκρο.
Η βασική διερεύνηση πρέπει πάντα να συμπεριλαμβάνει μια απλή ακτινογραφία του ώμου, ώστε να αποκλεισθούν σοβαρότερες παθήσεις. Όμως και παθήσεις του καρδιαγγειακού ή πεπτικού συστήματος μπορεί να δημιουργήσουν πόνο στην παραπάνω περιοχή, γι’ αυτό πρέπει να αναζητούμε την συμβουλή του Ορθοπεδικού ιατρού ο οποίος θα μας κατευθύνει ανάλογα.

Αρθροσκόπηση γόνατος

Γράφει ο Ορθοπεδικός Ιατρός Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Τι είναι -τρόποι αντιμετώπισης

Η αρθροσκόπηση γόνατος είναι μία μικρής επεμβατικότητας τεχνική κατά την οποία μέσω μικρών οπών του δέρματος (περίπου 1 εκ) εισάγεται στην άρθρωση μία κάμερα, μέσω της οποίας γίνεται η επισκόπηση και η εύρεση της πιθανής βλάβης, και εργαλεία, με τα οποία διενεργούνται οι θεραπευτικές τεχνικές.

Κακώσεις γόνατος

Δυστυχώς οι περισσότεροι υποψήφιοι ασθενείς για αρθροσκόπηση γόνατος είναι οι αθλητές ή αθλητικοί νέοι με ιστορικό κάκωσης (στροφικής ή μη) του γόνατος και με πόνο που δεν βελτιώνεται μετά από ανάπαυση και φυσιοθεραπεία. Οι συνηθέστερες δραστηριότητες που σχετίζονται με κακώσεις γόνατος είναι το ποδόσφαιρο, το αλπικό σκι και τα περισσότερα αθλήματα επαφής.
Στην κάκωση του γόνατος μπορεί να υποστούν ρήξη οι μηνίσκοι (έσω και έξω), οι χιαστοί σύνδεσμοι (πρόσθιος, οπίσθιος), οι πλάγιοι σύνδεσμοι (έσω, έξω) ή να υπάρξουν χόνδρινες βλάβες στο μηριαίο, την κνήμη ή την επιγονατίδα.

Ρήξεις μηνίσκων

Συνηθέστερα υφίσταται ρήξη ο έσω μηνίσκος. Στις περιπτώσεις αυτές ο ορθοπεδικός χειρουργός στοχεύει στη συρραφή του μηνίσκου (με αρθροσκοπικά ράμματα ή βέλη) ή τη μερική εκτομή του και την ομαλοποίηση του κολοβώματος (όταν είναι αδύνατη η συρραφή).

Ρήξη χιαστών συνδέσμων

Ο πρόσθιος χιαστός αποτελεί τη συνηθέστερη εντόπιση. Η ρήξη μπορεί να είναι μερική ή πλήρης. Γενικά είναι αποδεκτό ότι σε ρήξη μεγαλύτερη του 50% της μάζας του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου ενδείκνυται η ανακατασκευή. Υπάρχουν διάφορες μέθοδοι για την ανακατασκευή του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου, οι πιο ευρύτερα χρησιμοποιούμενες από τις οποίες είναι η χρήση τμήματος του επιγονατιδικού τένοντα και η λήψη μοσχεύματος ισχνού και ημιτενοντώδους (τένοντες που βρίσκονται στη γειτονική του γόνατος περιοχή).

Χόνδρινες βλάβες

Οι χόνδρινες βλάβες αντιμετωπίζονται αρθροσκοπικά με ομαλοποίηση της χόνδρινης επιφάνειας ή τη διενέργεια μικροκαταγμάτων.

Εκφυλιστικές αλλοιώσεις της άρθρωσης του γόνατος

Η αρθροσκόπηση γόνατος ενδείκνυται και σε περιπτώσεις με αρχόμενη αρθρίτιδα. Η τεχνική αποσκοπεί στην πλύση του γόνατος, την αφαίρεση των ελεύθερων σωμάτων, την αφαίρεση οστεοφύτων όπου αυτό είναι δυνατό, την ομαλοποίηση του αρθρικού χόνδρου καθώς και τη διάγνωση της βαρύτητας της αρθρίτιδας. Πάντως, τόσο ο χειρουργός όσο και ο ασθενής πρέπει να είναι προσεκτικός στις προσδοκίες του μετά την αρθροσκόπηση στην πρώιμη αρθρίτιδα, καθώς τα αποτελέσματα δεν είναι προβλέψιμα και η διάρκεια βελτίωσης των συμπτωμάτων ποικίλει.

Μια επίσκεψη στο ορθοπεδικό ιατρό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.

Οστεοαρθρίτιδα γόνατος

Γράφει ο Ορθοπεδικός Ιατρός Ζίαντ Μπάχας

Σμύρνης 3-5 Ξάνθη          

Τι είναι -τρόποι αντιμετώπισης

Η οστεοαρθρίτιδα είναι η πιο κοινή αρθροπάθεια με το 90% του πληθυσμού να εμφανίζει τις χαρακτηριστικές ακτινολογικές αλλοιώσεις στις αρθρώσεις που υποστηρίζουν το βάρος του σώματος ήδη από την ηλικία των 40 ετών. Μπορεί να πλήξει οποιαδήποτε σχεδόν άρθρωση αλλά συμβαίνει κυρίως σε αυτές που καταπονούνται όπως των δακτύλων και αυτές που δέχονται μεγάλες πιέσεις, όπως τα γόνατα και τα ισχία οδηγώντας συχνά σε ποικίλου βαθμού αναπηρία.

Η οστεοαρθρίτιδα χαρακτηρίζεται από την βαθμιαία φθορά του αρθρικού χόνδρου και την αντιδραστική ανάπτυξη νέου οστού με την μορφή των οστεοφύτων, δηλαδή μικρών οστέινων προεκτάσεων (τα περίφημα «άλατα»). Ο αρθρικός υμένας αντιδρά σε αυτήν κατάσταση παράγοντας περισσότερο αρθρικό υγρό με αποτέλεσμα την παρουσία οιδήματος.

Η όλη διαδικασία ξεκινάει σε σχετικά μικρή ηλικία αλλά επιβαρύνεται με το πέρασμα του χρόνου, με αποτέλεσμα τα συμπτώματα να εμφανίζονται περίπου στην ηλικία των 50-55 ετών. Ορισμένες φορές οι αλλοιώσεις εξελίσσονται και είναι τελικά τόσο εκτεταμένες ώστε να παραμορφώνεται η άρθρωση.

Αν και η πλειονότητα των ατόμων εμφανίζουν ακτινολογικές αλλοιώσεις στα γόνατα συμβατά με οστεοαρθρίτιδα με την πάροδο της ηλικίας, αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι θα εμφανίσουν συμπτωματική νόσο. Υπάρχουν μια σειρά παραγόντων που αυξάνουν τον κίνδυνο εμφάνισης οστεοαρθρίτιδας στα γόνατα:

Κληρονομικοί παράγοντες, το φύλο, το αυξημένο βάρος, η υπερβολική επιβάρυνση, τραυματισμοί της άρθρωσης μπορούν να οδηγήσουν μετέπειτα στην εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας. Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται κατάγματα των οστών της άρθρωσης και κακώσεις μηνίσκων. Η αρθροσκοπική αφαίρεση ενός ρηχθέντος μηνίσκου αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες ανάπτυξης αρθρίτιδας.

Το προεξάρχον σύμπτωμα της οστεοαρθρίτιδας στα γόνατα είναι ο πόνος στην άρθρωση ο οποίος επιδεινώνεται με την καταπόνηση και ανακουφίζεται με την ξεκούραση, εκτός από τις βαρύτερες περιπτώσεις. Επιπλέον, συχνά εμφανίζεται δυσκαμψία, η οποία όμως δεν διαρκεί πολύ.

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα συμπτώματα αυτά δεν είναι διαρκή ούτε έχουν την ίδια βαρύτητα και εξέλιξη σε όλους τους πάσχοντες αφού άλλοι εμφανίζουν στασιμότητα και άλλοι διαρκής επιδείνωση.

Ο ορθοπεδικός ιατρός θα θέσει τη διάγνωση με βάση τα ανωτέρω και την κλινική εξέταση. Οι απλές ακτινογραφίες βοηθούν στην επιβεβαίωση της διάγνωσης καθώς διακρίνεται η μείωση του μεσοδιαστήματος μεταξύ των οστών εξαιτίας της καταστροφής των χόνδρων καθώς και η τυχόν παρουσία οστεοφύτων. Οι εξετάσεις αίματος χρησιμεύουν στον αποκλεισμό αυτοάνοσης αρθρίτιδας.

στην καθημερινότητά του. Μετά την επέμβαση η κινητικότητα βελτιώνεται αν και δεν αποκαθίσταται πλήρως, αλλά συνήθως ο πόνος αντιμετωπίζεται επιτυχώς. Οι αρθροσκοπικές επεμβάσεις δεν έχουν θέση στην θεραπευτική της οστεοαρθρίτιδας του γόνατος.

Μια επίσκεψη στο ορθοπεδικό ιατρό θα δείξει και την λύση του προβλήματος.